İsyan Günlerinde Aşk kitabının devamı olduğunu öğrenir öğrenmez alıp okumak istedim. Hikayesi bitmiş olanlarla yeniden başlayanları birleştirmiş yazar burada. Ragıp ve Dilara hariç. Sosyal medyada yaptıgım bir paylaşımdan dolayı kaç kişi Ragıp için birer sigara yaktı biliyor musunuz? Çünkü ben sigara içiyor olsaydım en çok da Ragıp için yakardım yine. Yalnız Osman'ın yerinde olsaydım eğer hiç kibar olamayacağım üzgünüm ama Ragıp ve Dılara'ya birer sikke vururdum. Birbirilerini bukadar severken gururlarından da bir okadar vazgeçememiş olmaları aşka dahil değil bence. Bu kitapta bu sefer Balkan savaslarındaki kaybımız ve Bab-ı Ali isyanı dönemlerine tarihsel anlatıma girmeden değinmiş, ama gerçeklikten de çok uzaklasılmadığı için okunmayı kurgusal karakterle beraber keyifli hale getirmeyi başarmış Ahmet Altan. Önceki iki kitaptan tanıdıgımız Hikmet beyin oğlu Nizam ve üvey kızı Rukiye'nin ne kadar zıt karakterlere sahip olsa da birbirlerine bağlılığını da hayranlıkla okudum. Aldırmaz, duygusuz, herşeyle dalga geçmeyi hak gören Nizam'ın Anya'ya aşık olduğunun farkına varmadan daha doğrusu aşık olduğunu kabul etmeden onun hikayesine olan merakıyla peşinden sürünüp gitti. Ve ben hayatımda bir Şeyh Yusuf Efendi gibi birinin olmasını isterdim. Nizam gibi sürekli sorgulayan, dini değerleri bütün biri olmamama rağmen Şeyh Efendi'nin tekkesindeki huzuru öyle iliklerime kadar hissettim ki, onunla sohbeti sanki Nizam değil de ben yapıyordum. Hatta Şeyh Yusuf Efendi'ye daha çok yer verilseydi ve daha çok okusaydım dediğim oldu, öyle bir içtenlik, öyle bir huzurdu. Özetle spoil vermemek adına, konuların içine girmeden kitabı da yine çok beğendiğimi ancak bu şekilde anlatabilirim. Dürüst olmak gerekirse bendeki etkisini sindirmek için uzunca bir süre başka kitap okumadığım İsyan