Aşk denen şeyi bir kereliğine doyasıya yaşamak isterdim herhalde, en azından bu zavallıcık insancıkların böylesine delice bir şekilde meraklı oldukları şeyin ne olduğunu anlardım.
Bir insanda bazı şeyler çok fazlaysa, gözü kapalı emin olabilirsin ki bazı şeyler de o nispette eksiktir.
İnsan, herşeyi unutuyor da korktuğunu unutmuyor.
Herkes için yolunun kesiştiği bir Şeyh Efendi olmalıydı.
Bir cesaret değildi bu. Bu cesarete ihtiyaç duymamaktı. Ölümde korkulacak bir yan görmediği için cesarete de ihtiyacı yoktu ve bunu etrafındaki herkes hissediyordu. Kimse korkmuyordu o zaman. Korkuyu yok ediyordu.
Hayatta insanları ayıracak güç var, ama onları bir araya getirecek güç yok. Sadece ölüm insanları bir araya toplayabiliyor.