Aşk denen şeyi bir kereliğine doyasıya yaşamak isterdim herhalde, en azından bu zavallıcık insancıkların böylesine delice bir şekilde meraklı oldukları şeyin ne olduğunu anlardım.
Bir cesaret değildi bu. Bu cesarete ihtiyaç duymamaktı. Ölümde korkulacak bir yan görmediği için cesarete de ihtiyacı yoktu ve bunu etrafındaki herkes hissediyordu. Kimse korkmuyordu o zaman. Korkuyu yok ediyordu.