İnsan gerçeğin izlerini örtebilen, kuşkularını gömebilen bir varlıktı. İnsan öyle acayip yeteneklerle donanmıştı ki gözünün önündeki gerçekten kaçmayı başarabiliyordu.
Tanpınar “Ne kadar yakınınız olursa olsun bir başkasının içinden geçenler daima bir meçhul olarak kalacaktır. Bir yastıkta uyuyanlar bile birbirlerinin rüyalarını bilmezler.” der. Çünkü iki ruh birbirine ne kadar yaklaşsa da arada hep anlatılamayan bir mesafe mutlaka kalır.