Osman'da biraz Oblomovluk sezdim. Ailesi tarafından o kadar kısıtlanmış ki... İstediği şeyleri gerçekleştirememiş. Anlamaya çalışan olmamış. Hep babasını suçlamış, haklı olarak tabii. Babasının ölümünden sonra da hedonistliğe yönelmiş gibi olmuş. Hazcı olmuş yani Osman. Sadece anlık zevklere odaklanmış. Asla bir tutkunun, hayalin peşinden gidememiş. Sonunda da kendi dahil 'değer verdiği' herkesten ve her şeyden mahrum kalmış. Sonu da intihar olmuş.