Büşra
@gokceebusraa
bir şiirin ağlattığı, bir gülün râzı ettiği
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Öleceksek coşkuyla ölelim
Aylardır elimin altında sürünen, benimle birkaç şehir değiştiren ve sonunda o şehirlerden birinde nihayete eren kitap.
İlk iki bölümünü okumak beni epey zorladı. Elimden bilmem kaçıncı kez bırakmamak için çok direndim. Kendi düşüncelerimin içinde boğulan biri olduğum için bir de kitabın kahramanının düşünsel geviş getirmelerini okumak beni epey yordu. Herkese kendi overthinki yeter de artarmış :)
3. Bölüm ve sonrası oldukça içine çekti. Hayata ve insanlara dair ironiler sesli bir şekilde güldürebilecek kıvamdayken alt metinde hayatın gerçeklerine dair verilen mesajlar (kimi zaman ana metinde zembille iner gibi önüme düşen) iç çekmeme ve uzaklara dalmama sebep oldu. Gerçeklerle yüzleşmek hep böyle hissettirir zaten.
Bu kitabı bu yaşımda ve şu zamanki farkındalığımla okumak bana kitabın son sayfalarında "yaşıyorum bu hayatı" dedirtti.
Coşkuyla ölmek için 'kendi' hayatını yaşadığını hissetmek gerek.
Öleceksek coşkuyla ölelim :)
Maraton
"...koşarken bir yandan yakalayıp ne yapacağımı düşünüyordum. Tekrar elini tutamazdım."
Tekrar elini tutamayacaklarımızın, elimizi tutsa elini artık istemeyeceklerimizin ardından koşmaya neden devam ederiz?
Hayatla göz göze gelmek
"Çocukluktan çıkmış ve hayatla göz göze gelmiştim."
Bu bakışmadan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Hem iyi ki hem keşke.
~Çocukluk~
"Ne olsa hiçbir yere gitmiyor denilen çocukluk bile insanın elini uzatıp değiştirmeyeceği, düzeltemeyeceği yerlere gidiyor, hem de nelerle beraber.
Bu yüzden belki de çocukluk, hep insanın sonradan, sonraki aklına göre inşa edip yeniden düzenlediği, gidenleri sanki gitmemiş, olanı olmamış yerine koyduğu hayali bir yer oluyor."
Reklam