Bazen vazgeçtiğimden vazgeçemiyorum, vazgeçerken vazgeçiyorum o sızıya takılıyorum. İçim acıdı diye yanlış yaptım sanıyordum, meğer doğruya yaklaşmıştım. Çünkü ben de uzun süre tutundum; Alıştığım için değil, gerçekten sevdiğim için. Ama bir yerini şunu fark ettim: sevmediğim kadar ayrıcalık de yormaya başladım. İçimde sessiz bir yer, “buraya kadar” dedi. Gitmek istemedim, ama kalmak da beni tüketti. Vazgeçtiğim gün, kaybettiğimi sandım; sonra yavaş yavaş okumak ki kurtarmak için geri yerleşmişim. Bırakın içim sızdı, hala bazı anılar içeride iz bırakıyor. Bu silmek istemiyorum, çünkü onları bana insan ayırıyor hatırlatıyor. Sevdim, bağlandım, değerleri verdim ve gittiğimi de öğrendim. Şimdi geriye dönüp bakmadan şunu söylüyorum: vazgeçmek bazen kaçış değil, kendimi kurtarışımdı. Acı vardı, ama o acının içinden büyümüştüm.
#vazgeçmek#kendinikurtarmak
#içyolculuk #duygular
#özgürlükk
Bir yerde durduğunu şunu fark et di: Beni yoran hayatın kendisi değil, kendime yüklediğim ağırlıklar di. Her sabah güçlü görünmeye çalışmıştı, kırılmış gibi davranmıştı, her şeyi doğru yapmıştı… Bunlar omuzlardan çok kalbi çökert di. İnsan en çok, hiç durmadan kendini etkilemeye çalışırken yoruluyordu.
Hatırla: Bir zamanlar bir hata yaptığında gecelerce düşüneceğiniz anları. “Keşke böyle toplanır” diye sürekli olarak kalıcı olan cümleleri. Kimseye söylemediğin ama içten içe kemiren o suçluluk duyduğu… İşte orada anla ki, insan büyüten kusursuzluk değil, kendine gösterdiği anlayış di.
Şimdi bazen eksik kal di. Bazen yanlış yap di. Bazen ona yetişeme di. Ve ilk kez kendine kızma di. Çünkü bu hayatta herkes düşe düşe yürür di. Herkes kırılarak güçlenir di. Kendine Merhamet ve di; çünkü insan en çok orada iyileşir di.
#kendinemerhamet #insanolmak #içselyorgunluk
#duygusalyazı #kendinlefarkındalık
Hayatta bazen hiçbir şey yapmak istemediğim anlar olur. Her şey sıradanlaşır, renkler solar, sesler bile anlamını yitirir. İşte tam da o zamanlarda Osho’nun Yaratıcılık kitabını okumak, sanki içimde