"Ben 30 yaşında hayatın ortasında , küçücük şeylerle mutlu olmanın peşinde..Bazen bir şarkıda bazense sokaklarda hayat bulan genç bir kadınım...."Ş.Ferah
Minnetsiz insanlar için kendini daha fazla üzme, yıpratma. Hayat bu kadar uzun değil,herkesi mutlu edemezsin.
Yapılan onca haksızlığa rağmen onları hayatında tutman bile güzel bir şey ,bunu hissetmeleri gerekir.
Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer teferruatı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu, büyük bir hakikat için küçük hakikatleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı?