Ne güzel yazmış Fatma Aliye HanımDuygu ve Düşünce
Madem okuduğum kitaplarla ilgili inceleme yazıyorum o zaman bu kitabı es geçemem öyle değil mi ? Levâyih-i Hayat bizlere Osmanlı kadının vahim durumunu anlatır. Mektuplaşma tarzında yazılmış bu kitap biz cumhuriyet kadınlarını empati kurmaya iter. Ben şahsen empati kurdum. Acaba ben mektuplaşan bu iki kadının yerinde olsaydım. Kocam benim üstümde her türlü hakka sahip olduğunu düşünseydi, bana şiddet uygulasaydı, benim de ekonomik bağımsızlığım olmadığı için gidecek hiçbir yerim olmasaydı, üstüme başka bir kadınla evlenseydi o kadın da ikinci bir kadın olmayı mecburen kabul etseydi, sadece evde oturup çocuklara bakmakla yükümlü olsaydım, okuyamasaydım ve mesleğim olmasaydı... Ne olurdu acaba?
Fatma Aliye Hanım bu kitabında Osmanlı kadınlarının sesi olmuştur. Şimdiki cumhuriyet kadınlarına da birer ilham. Biz cumhuriyet kadınları olarak bize verilen haklar için Mustafa Kemal Atatürk'e ne kadar teşekkür etsek de az. Bence Atamıza en iyi teşekkürü vatana hizmet ederek, ülkemizi çağdaş medeniyetler seviyesine yükselterek yapabiliriz. Tabi bu vazifeyi bir tek biz kadınlar değil topyekun harekete geçerek yapmalıyız. Şuanda kadına şiddet uygulayan insanlar kendilerini bir kadının doğurduğunu unutmuş gibiler ve bunu yapanlar Osmanlı zihniyetinde oldukları için bizden değildirler. Kız çocuğu okuyup da ne olacak diyenler Fatma Aliye Hanım'a baksın, Afet İnan'a baksın Sabiha Gökçen'e baksın, Canan Dağdeviren'e baksın ve onlar gibi milyonlarcasına baksın. Aslında bu kitap bir tek Osmanlı kadınlarının değil dünyada hor görülmüş tüm kadınların sesidir. Sizleri yorumlara bekliyorum. İyi okumalar. 
Şeymanur Açıl
Levâyih-i Hayat (Hayattan Sahneler)Fatma Aliye Hanım · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20255,2bin okunma
EV KENDİNİ AİT HİSSETTİĞİN YERDİ!!!·576 syf.·Alıntı
10/10
2026 7. kitabı
Kepçük ve Pamuk... Bu seriye bir türlü inceleme giremeyişim içimde kalmıştı. Yeni bir yazarla tanıştım ve kalemini ben çok sevdim. Kepçük ve Pamuk... Murathan ve Gökçen...
Her zaman söylerim,
Bülbül kapanı-2Duygu ve Düşünce
Herkese merhaba ,
Bu gün bülbül kapanı-2 ile geldim karşınıza. Açıkçası yazarın Gökçen serisini de çok severek okumuştum ama inceleme yazmak üşendirmişti beni. Bu sefer öyle olmadı ve üşenmedim. (Bi
Gökçen serisi toplu inceleme yazım :))
Gökçen serisine büyük bir merakla başladım ama açıkçası bende beklediğim etkiyi tam olarak bırakmadı. Hikâyenin temelinde güçlü bir bağ ve derin bir ilişki var, bunu hissediyorsun; ancak yazar bunu anlatırken fazlasıyla uzatmış. Sürekli aynı duyguların etrafında dönülüyor: özlem, bağlılık, birbirine duyulan o yoğun his… Bir noktadan sonra yeni bir şey okumuyormuşum gibi hissetmeye başladım.
Seride beni en çok zorlayan şeylerden biri de +18 sahnelerin fazlalığı oldu. Bu sahneler hikâyeye hizmet etmekten çok tekrar eden bir unsur gibi duruyordu. Bir süre sonra olaydan koparıp sadece doldurma hissi veriyor. Ayrıca karakterler 30 yaşında olmalarına rağmen yer yer oldukça ergence davranıyorlar. Bu da karakterlerle bağ kurmamı zorlaştırdı çünkü daha olgun, daha derinlikli bir ilişki bekliyordum.
Yine de tamamen kötü diyemem; bazı sahnelerde aralarındaki bağ gerçekten güçlü hissettiriliyor. Özellikle Murathan’ın Gökçen’e olan bağlılığı yer yer etkileyici. Ama genel olarak bakınca, daha sade ve daha akıcı anlatılsa çok daha güçlü bir seri olabilirmiş.
Benim için bu seri, güzel bir fikrin gereğinden fazla uzatılması ve aynı duygular içinde kaybolması gibi kaldı.
Bülbül Kapanı 4 İnceleme | Spoilerlı
Bir kitap serisi daha bitti.
Bülbül Kapanı benim için Gökçen serisinin devam niteliğinde olmasından kaynaklı okuduğum bir seriydi. Okurken Timur'un hayatı ön planda olsa dahi en çok ilgilendiğim kısım son kitaptaki sahneleri okuyabilmekti.
Gökçen'in ileriki yıllarını okumak bir kenarda dursun, en sevdiğim çift şüphesiz Güldeste ve Âdem oldu.
En saf ve masum aşk onların aşkıydı bence. Son kitap her şeyin aşıldığı ve serinin gerçeğe en yakın hissettiren kitabıydı benim nezdimde.
Kurul üyeleri ve Kenan Kralşan'ın kaotik olayları tüm seri boyunca beni aşırı boğmuş ve okuma zevkimi kırmıştı.
Genel anlamda en sevdiğim sahneler kesinlikle Rize sahneleriydi.
Güzel bir seriydi ancak dediğim gibi ben Timur'un hayatını okumak isteyerek başlamadım bu seriye dolayısıyla çok detaya girilmesi benim beklentilerim karşısında sıkıcıydı.
Seriyi sevene saygım sonsuz ancak sevdiğim bir yazar olmasına rağmen Loresima'nın aynı kurgudan 3 farklı kurgu çıkarması artık beni bunalttı ve Bülbül Kapanı'ndan sonra farklı bir evren olmadığı sürece Loresima kurgularını bir kenara bıraktığımı söylemek istiyorum.
Şahsi düşüncelerim bu şekilde, söyleyeceklerim bu kadar umarım beğenmişsinizdir.
Gökçen 2’de, yazarın dili samimi ve akıcıydı; özellikle Murathan'ın ailesinin yıllar sonra Gökçen’e aynı sıcaklıkla yaklaşması beni etkiledi. Fakat, aralarındaki mesafenin daha belirgin olmasını beklerdim. Murathan’ın Gökçen’e aşkını ilan ettiği cümleler gerçekten muazzamdı. Gökçen kaçırıldığında, Murathan’ın mesleğini yakacak olması, evi bulması, mavi kazaktan Gökçen’i tanıması ve kafasında Gökçen’in izini sürerek ona bırakılan notu bulması, karakterin derinliğini gösterdi. O an, Murathan’ın “Sen benim ezberimsin” derken ne kadar haklı olduğunu anladım. Bu sahne, kitabın benim için en güçlü anlarından biri oldu. Bu detaylarla, kitap bende karmaşık ama unutulmaz duygular bıraktı.
