Gonca Ünal
@goncaunal
İTÜ
İstanbul
19 Aralık 1994
11 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap, toplumda insanların birbirlerine karşı duyarsızlaşan, yani manevi anlamda körleşen gözlerinin bir felaketin ardından doğan dayanışma ile tekrar görmeye başlayabileceğini vurguluyor. Felaket anı bize ölüm korkusunu hatırlatır. Tek gerçek korku, ölüm korkusudur. Diğer korkular rahatımızı bozmamamız için kendimize söylediğimiz bahanelerdir. Ve sadece ölüm korkusu, bizi harekete geçirir ve canlandırır. Karşımıza çıkabilecek olası tehditlerden kurtulmak için toplumda duyarsızlık tercih edilmektedir. Bazı istenmeyen durumların dile getirilmeyerek ve duyarsız kalınarak yok olacağına inanılır. Dikkat ettiğimiz her şey büyüyor, öyleyse birbirimizi görmezden gelerek iyi ve kötü olan her şeyi küçültebilir miyiz? Eğer sıkıntıya doğru bakmazsak, kendi konforlu sınırlarımızı koruyabilir miyiz? Korkuyu azaltmak uğruna her şeye karşı kendimizi uyuşturuyoruz, yeter ki korkuyu hissetmeyelim. Görmek için birbirimizle dayanışma içinde olmaya ihtiyacımız var, görmek için sevgiye ihtiyacımız var. Oysa ki ümitsizce kötü bir şey olacak korkusuyla dolu olan gözlerimiz âmâ edilmiştir. Ya başımıza bir fenalık gelirse diye düşündüren, elimizi kolumuzu bağlayan korku ve bizi bir başkasının derdini paylaşmaktan uzak tutan bencillik, bizi birbirimize karşı körleştirdi. Sanki felaketler bulaşıcıymış gibi. Oysa bulaşıcı olan şey gerçek dışı kaygılarımızdır. Korkusuzca adım atan kişi ise ölümle her an burun buruna yaşadığımızı bilir ve sanki ilave tedbir alarak her şeyi kontrol edebileceği sanrısına kapılmaz. Zaten tamamen belirsiz olan hayatımızın kadersel akışını kabul eder cesur olanlar. Hayat bir sinüs dalgası gibi iniş ve çıkışlarla doludur. Doğum ve ölüm gibi. Birbirimize olan ruhsal bağımızdan başka kalıcı olan neyimiz var ki. Bir şeylerin düzeleceğine dair ümidimiz tükendiğinde
