Var olduğumu hissettiğim yerde değilim; kendimi ararken, beni arayanın kim olduğunu bilemiyorum. Her şeyden sıkılarak gevşiyorum. Ruhumdan kovulmuşum sanki.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir şey ver bana! Oh, Tanrım. Kırk yedi yaşındayım, altmış yaşına kadar yaşayacağımı varsaysak, daha on üç yılım var. Çok uzun! Bu on üç yılı nasıl geçireceğim? Ne yapacağım, ne ile dolduracağım onları? Oh, anlıyor musun beni. Anlıyor musun, eğer hayatın geri kalanını bir başka türlü yaşamak olanağı olsaydı. Işıklı, dingin bir sabah uyanmak hayata yeniden başladığını, bütün geçmişin unutulduğunu, bir duman gibi dağılıp gittiğini hissetmek.Yeni bir hayata başlamak. Söyle bana, nasıl başlamalı ne ile.
Zaten yaşam dediğimiz şeyin kendisi de öylesine sıkıcı, aptalca ve kirli ki. Yutuyor insanı. Çevren tuhaf kişilerle dolu, baştan aşağı tuhaf kişilerle. Onlarla birkaç yıl birlikte yaşayınca da, farkına varmadan tuhaflaşıyorsun sen de. Kaçınılmaz bir yazgı bu.
"Yabani sayılacak derecede yapayalnız ruhumu sıkan dağınık bir yaşamım vardı. Kimseyle arkadaşlık yapmıyor, insanlarla konuşmaktan kaçıyor, giderek kabuğuma çekiliyordum."
Uykum var, çok uykum var, uykunun tamamına açım!