Barış Bıçakçı'nın kalemi ile tanışmanın sevincini ve geç tanışmanın utancını aynı anda yaşıyorum. Saçmasapan kitaplar çıkaran onca yazarın adını duyup da Barış Bıçakçı'dan bu zamana kadar bi'haber olmak benim ayıbım. Çünkü kendisi mükemmel bir yazar. Kitapları düzyazıya çevrilmiş birer şiir adeta. Anlatımları yalın ama edebi... Öyle güzel kalemi var ki sözleri yüzünüzde tebessüm bırakıyor. Kahramanları olumlu şeyler yaşamasa da onun dili sizde bir tebessüm bırakıyor evet. Karakterler hep bizden biri, sanki yanıbaşınızda beliriveriyorlar okudukça. Onu okumak bende iyi bir insan olma isteği uyandırıyor, aşık olma isteği uyandırıyor. O kadar güzel anlatıyor işte. Ayrıca medyada birebir hiç yer almamış bir yazar kendisi, fotoğrafı hiç yok denecek kadar az internette. Çıkan fotoğraflar onun değil yani. :) Hatta bir yerde yayınlanan fotoğrafını şikayet edip kaldırtmış. Bu bende “sadece edebiyatımla var olmak istiyorum aranızda" mesajını çağrıştırdı, bence öyle düşündüğü için. Başka sebepleri de olabilir bilmiyorum.
Kitaba gelince, Veciz Sözler adında bir radyo programı var ve katılımcılar belirlenen kelimeler üzerine kendi veciz sözlerini söylüyorlar. Sulhi de o programa katılanlardan biri ve onun hayatına yaşadıklarına tanık oluyoruz. Bizden biri Sulhi kısacası. Güzel bir eser vesselam.
Tekrar sana gelecek olursak Barış Bıçakçı; seni kendime dost belledim. :)
·
270 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.