Yüksek düşüncelerin zevkine varmıştı; insanlığın dertlerine ortak olmuştu. Zaman zaman yüreği derinden derine sızlayarak insanlığın çektiklerini düşünür, üzülürdü; bazen de içine garip, nedensiz bir kasvet çöker, uzak bir alemin, belki Ştolts'un bir zamanlar ruhunu sürüklediği alemin özlemini duyar, gözlerinden tatlı gözyaşları akardı. Başka bir gün insanların ahlaksızlıklarına, sahteliklerine, iftiralarına, dünyayı sarsan kötülüğe karşı bir isyan duyar, insanlara çürük yanlarını göstermek dileğiyle yanardı. İçinde bir yığın düşünce, denizin dalgaları gibi birbirini kovalar, niyet haline gelir, kanını coşturur; damarları şişer, bedeni esrarlı bir güçle gerilir, niyetler taşkın birer tutku halini alırdı.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.