(Spoiler içerir)
NE İÇİNDEYİM ZAMANIN
Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmaz akışında.
Bir garip rüya rengiyle
Uyuşmuş gibi her şekil,
Rüzgarda uçan tüy bile
Benim kadar hafif değil.
Başım sükutu öğüten
Uçsuz bucaksız değirmen;
İçim muradına ermiş
Abasız, postsuz bir derviş.
Kökü bende bir sarmaşık
Olmuş dünya sezmekteyim,
Mavi, masmavi bir ışık
Ortasında yüzmekteyim.
8.sınıfta tanıştığım Ahmet Hamdi Tanpınar...
An'ı yaşamak,kendi benliğini bulmak ve insan olmak...
Bu şiiri dörtlük dörtlük nacizane yorumlamak istedim.
Birinci dörtlükte, geçmiş ve gelecek kaygısı olmayan,sadece an'ı yaşayan ve hayatın bir bütün olarak an'da olduğunu,
İkinci dörtlükte, mekandan bahsetmiş.Okurken aklıma Matrix filmi geldi birden "kaşık yok" sanırım yeterli
Üçüncü dörtlükte,sürekli düşünen,düşünerek bir çok soruya cevap bulan bilge ve olgun bir insan olduğunu,
Dördüncü dörtlükte ise artık kainatı kendisinde birlemiş,insanın merkez olduğunu ve kendisinin insan olduğunu anlatmış.