Kazancakisin kendine has liriklere vurgu yaparken verdiği duyguyu sanırım çok az yazar başarabilmiştir. Zorba kim bilir belkide insanlığın ilkel yanını olarak ele almıştır ama onun hayat sevincine karşı da diz çökmektedir Kazancakis. Kendisi acılardan kurtulmak adına meditasyon yaparken Zorbanin olduğu haliyle öfke iken öfkeye bürünmesi, aksi neşeliyken de benliğinin hiç bölünmemesine aşıktır. Zira kendisi bu konudan oldukça şikayetçidir, kendisini sürekli gözlemci olarak kendi ve dışarıyı analiz etmesi bana biraz da hayat sevincini yitirmiş gibi geldi. Tabi bunlar benim yorumum, belki de bu kadar ince analiz etmemin de benim açımdan aynı duygular barındırdığı gerçeği yatıyor olabilir,
Not:8/10
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.