Dostoyevski romanlarıyla tanıştıktan sonra ister istemez şu fikir kafamda canlanmaya başladı. Roman karakteri ve olayları kabul etmemek gerçekliğin mutlaklığına açılmış bir savaş gibi. Farkındalığı düşük olup hala umut tüccarlığı yapan insanlar mevcut. Farkındalık düzeylerini artıracak bir travma veya ciddi bir sıkıntı yaşadıklarında belki bu derinliği fark edebilecekler. Anlatılanın farkında olup aşmaya çalışanlar ise her defasında savunmasız kalacaklar. Her savunmasız kalışında Dostoyevski'ye olan nefretleri daha da artacak. Kendi zayıflığı kabullenemeyen zavallıların en büyük uğraşı zaten değişim uğruna çabalamaktır. Hayat çünkü Varvara Alekseyevna gibi sözde onurdan değerlerden ve acılardan bahsedip özünde ıvır zıvıra düşkün ikiyüzlü, yabancılaşması üzerinden prim yapan insanlarla dolu. Yılmayıp bunu kabullenmeyip cesurca yeni arayışlara yelken açanlar var. Onlara diyeceğim Varvara'ların suçu değil bu olgu. Her kabullenemeyişte olduğu gibi kendi güçsüzlükleri ve toylukları onların çocuksu heyecanını körüklüyor. Hayat ise bir yanda onlara sancılarla olgunlaştırmaya çalışıyor.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.