Yağlar sattık ballar sattık, ustamız öldü ama vazgeçmedik, kaçmadık. Aç kapıyı bezirgân başı, kapı hakkı ne verirse razıyız dedik; bir sıçan.. iki sıçan.. hooppp üçüncüde hiç mızıkçılık yapmadan dolaba kapandık. Sokakları kutu kutu boyadık da sek sek sekmelere doymadık. Birler, dizler, beller... Sabahtan başladık ayaklarımıza kara sular inene kadar ipler atladık. Toplar yaksa da ter şu içinde ortada sıçanlar oynadık.
Biz doksanlarda çocuk olanların tek engeliydi akşam ezanları. " Ezan okunmadan evde ol ! " annemin nidası hâlâ kulaklarımda. Akşam ezanlarına kadar sınırsız bir çocukluktu bizimki. Meselâ karnında ziller mi çaldı? Çalsın... O oyun yarım bırakılmaz, bırakılamazdı. Ama mutlaka bir komşuanne imdada yetişir, salçalı ekmekler sokakta mideye inerdi. Okula giderken " offf..puffflar " yoktu. Her gün yeni bir heyecan ile gidilirdi. Ama öyle servisle filan değil. Tüm mahalle çocukları el ele tutuşur bazen kahkahalar ile bazen itiş kakış gidilir gelinirdi.
Sonra... " Lüküs kamarada kimler oturur." diyen Sezenler, " Kız hepsi senin mi ? " diyen Tarkanlar, " Domates biber patlıcan. " diyen Barış abiler, " Şiştt şiştt sakin ol,sinirlerine hakim ol."diyen Sertap ablalar, " Aboneyim abone, biletleri cebimde. " diyen Yoncamikler vardı. Ruhumuzda çiçekler açtırır gözümüzde ilâhlaşırlardı.
Bu kitap, unutulan ( arkadaşlığı, dostluğu, vicdan sahibi olmayı, sevgiyi,dürüstlüğü, yetinmeyi, az ile mutlu olabilmeyi ) değerlerimizi bütün içtenliği ile sıcacık hatırlattı bana. Çocukluk, zamanın bir köşesinden bana hâlâ göz kırpıyor belki de... Özlemişim meğer tasasız yaşamayı.
Şimdilerde her şey yavan, sahte ve ruhsuz... Bu cağın çocuklarının uçurtmaları tellere takıldı.
" Biz sokaklarda oynayan dertsiz son nesildik." Bizim çocukluğumuz çocukluktu... Başkaydı bambaşka.
··
9,1bin Gösterim
19 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Şimdiki çocukların hiçbiri bizim zamanımızdaki sokak oyunlarını bilmez. Salçalı ekmeğe burun kıvırır. Oysa bilmezler ki, o lezzetin tadı hiçbir şeye değişilmez. Ellerine sağlık canım, sayende çocukluğuma gittim.
Zaman o kadar çabuk geçiyor ve her şey o kadar çabuk değişiyor ki hızına yetişemiyoruz. Bugün sokakta oynayan çocukların adına eski samimiyet dolu bir ortamda çocukluklarını yaşamadıkları için ben üzülüyorum. Evet 17 yaşındayım ama çocukluğumu, arkadaşlıklarımı, evden hepimizin bir şeyler getirip piknik yapışını, kamyonun altında patlayan ve çıkardığı sesle herkesi korkutan aynı zamanda bir çok anıma ortak olan küçük pembe topumu özlüyorum. Tabi en çok özlediğim tandır ekmeğine sürülmüş ve üstüne bolca kekik serpiştirilmiş salça ekmek. Arkadaşlarla yediğimizde verdiği tadı maalesef ki şu an vermiyor. Sanırım bir yemeğin tadını güzelleştiren şeylerden biri de yediğiniz ortam ve birlikte yediğiniz insanlar...
Ellerinize sağlık bu güzel incelemeniz için🌸
emine
Gönderi Sahibi
Güzel yorumun için ben teşekkür ediyorum 
Astêrkia ✓ 🌸 Ne güzel anlatmışsın, ne yedeğinin önemi yok kiminle yediğin o anıyı, unutulmaz kılan...
Astêrkia ✓ 🌸 Ne güzel anlatmışsın, ne yedeğinin önemi yok kiminle yediğin o anıyı, unutulmaz kılan...
emine
Gönderi Sahibi
Beni bu muazzam kitap ile buluşturan @Siyahbeya_z öğretmenime teşekkür ediyorum 🙏🙏 EyvAllah 😉
Reklam
