Harris’in eseri, kültürel antropoloji açısından oldukça ilginç. Kitabın başlığını oluşturan kelimlerin, onlara değer atfeden toplumlar açısından neleri yarattığını oldukça iktisadi fakat bir o kadar sorgulayıcı şekilde açıklamaya çalışıyor. ⠀
⠀
Hint toplumunun neden ineklere kutsiyet kazandırdığını, domuzların Hristiyanlar, Yahudiler ve Müslümanlar için neden farklı değerlendirildiğini, savaş ve zenginliklerin görece ilkel toplumlarda nasıl anlaşıldığını, cadılığı yaratan toplumsal hezeyanların ne işe yaradığını kendi başlıkları içinde ele alıyor. ⠀
⠀
Tüm başlıkların nedensellikleri üzerinde duran yazar, sanılan şeylerin hiç de öyle olmadığı konusunda oldukça ısrarlı. Örneğin inekler, Hint geleneksel tarımının bel kemiği olduğu için yenilmiyor. Oysa sağlıklarını yitiren inekler, kesilmek üzere kasaplara satılabiliyor. Domuzların yetişme koşulları ise İslam toplumunun “işine gelmiyor”. İsa ise hiç de İncil’de anlatıldığı gibi barışçıl biri değil. ⠀
⠀
Toplumların şiddet, zenginlik ve kutsallık anlayışlarını tekil örnekler üzerinden incelemesi oldukça keyifli. Tarihin her aşamasında kadın olmanın ne kadar meşakkatli ve toplumsal rolünün erkeklerden ne denli daha anlamlı olduğunu anlayabiliyorsunuz. ⠀
⠀
Cadılık meselesi ise bambaşka bir dünya. Binlerce kadının, akıl almaz işkenceler içinde öldürülmesinin birçok farklı anlamı olması hayret verici. Halüsinojen maddelerden, sınıfsal çatışmalara dek birçok farklı nedenin gölgesinde kadınlar katledilmiş ve bu hâlâ tam olarak anlaşılamamıştır. Harris bunun nedenini basit ama etkili meselelere bağlıyor. Ancak bu konuda kadın düşmanlığına dair bir yerleştirme yapmaması ilginç. ⠀
⠀
En nihayetinde biraz yorucu ancak okunmayı hak eden keyifli bir çalışma. Tavsiye ederim.
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.