2002 nisanında aldığım bu kitabı, bir demde okuyup bitirmiştim. Altını çizdiğim cümleler gençlik halimle ve üniversiteli ergen ruhumla eşti. Yıllar geçerken hep tekrar tekrar okumalıyım dediğim kitap. Ara ara bölümler açıp okuduğum ve her gülümsemede olmasada çoğu gülümsememde, Züleyha’nın dilenciye gülümsemesini görüp, betimlemelerine hasta olduğum ve o bölümü tekrar tekrar okurken buldum kendimi. Gel gör ki ondokuz yıl sonra yine bir nisan ayında tekrar okumanın hazzını yaşadım. Koronadan dolayı eve kapandığım şu günlerime ne güzel eşlik ettin sen öyle. Dilenciye verilecek en güzel sadaka Züleyha’nın gülümsemesinden sonra bence Nazan Bekiroğlu’nun bu kitabının verilmesidir. Ben bu sadakaya bir kez daha talibim.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.