Yaban’a Dair...Edebiyat
****Yakup Kadri roman boyunca aydınları suçlar. “Ben, asıl ben, bu toprağın malı olmayan ve hepsi dışarıdan gelen maddeler ve unsurlarla yoğrula yoğrula adeta sınai, adeta kimyevi bir şey halini almışım.”der. Türk aydınını “kendi toprağından sökülmüş bir aykırı ,bir acayip nebat”a benzetir.
Köylülerden “onlar” diye söz eder Yakup Kadri: “Onlar gibi olmak, onlar gibi giyinmek,onlar gibi yiyip içmek, onlar gibi oturup kalkmak ,onların diliyle konuşmak...Haydi bunların hepsini yapayım. Fakat, onlar gibi nasıl düşünebilirim? Nasıl onlar gibi hissedebilirim? Ahmet Celal, “onlar” diyerek “köylüler”i kendinden ayırır, uzak tutar.
(...)
Çünkü bürokrasinin yazarı ideoloğu Yakup Kadri’ye göre “onlar” “kafası aydınlatılacak,vücudu beslenecek”edilgen kıt kitlelerdir;
“cehaletin, yoksulluğun ve kıtlığın elinde” bırakılmışlardır.Neden ?“Bunun nedeni, Türk aydını,gene sensin!”
Niçin bir uçurum vardır Türk aydını ile köylü arasında? Yakup Kadri, Türk köylüsü için, şöyle diyor: “Türk köylüsünün ruhu,durgun ve derin bir sudur.Bunun dibinde ne var? Yalçın bir kaya mı,bir balçık yığını mı ,bir yumuşak kum tabakası mı?
(...)
Yakup Kadri, Ahmet Celal’in diliyle Türk aydınının tanımını yaparken, Tanzimat'tan bu yana süregelen bürokrat düşlerinin, özlemlerinin iflasını da açığa vurur , hem de 1932'de ,bürokratların iktidarda olduğu bir dönemde : “Türk aydını, Türk ülkesi denilen bu engin ve ıssız dünya içinde bir garip yalnız kişidir.”
Roman, simgesel bir anlatım da son bulur: “Bize,gene yalnız yol göründü.(...)bitmez tükenmez uzaklara doğru yürüyeceğim.” 
Yüzyılın 100 Türk Romanı 
Fethi Naci @hsretseda
Yüzyılın 100 Türk Romanı Fethi Naci @hsretseda·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.