Ayfer Tunç’un okuduğum ilk kitabı, ilk öyküsüydü, beni derinden etkiledi. Yazarın kalemi, anlatımı ve hayatımızın içinden aldığı bu öykü; ilk sayfadan çekiyor içine insanı. Yüreğime dokunan hikaye sayısı azdır, Aziz Bey’in hikayesi bu sayıya eklendi. Sanki mahallemden biri, bir komşum, bir ahbap bir akrabaydı Aziz Bey. Belki de ta kendisiyim Aziz Bey’in... Geçiriyoruz bir şekilde tarihte nokta kadar yer kaplamayan yaşam süremizi. Geçireceğiz de bundan sonra; aynı şekilde yaşamın kısa olduğundan şikayet edip, her yeni gün de bir an önce akşam olmasını güneşin batmasını, günün bitmesini dileyerek... O her şeyin sonuna geldiğimizde de; içimizde ve arkamızda sadece bir yürek acısı bırakmayız umarım Aziz Bey gibi giderek...
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.