Çekilecek bir köşemiz olacak. Yatağımız olacak. Yorganı gözlerimize çekeceğiz. Belki bir deniz kenarı, bir ağaç altı, bir rüzgâr, bir sessiz kahve, bir bardak çay, bir simit, bir dilim kaşarpeyniri, bir yarım kilo şarap bulursak dost olarak bu en iyisi. Ama insan? Yok kardeşim, yok, insan bulamayacağız.
Bütün zaman bütün zamandır. Değişmez. İkazlara veya izahatlara kulak asmaz. Sadece vardır. An an alırsan, hepimizin, daha önce de söylediğim gibi, kehribar içindeki böcekler olduğumuzu görürsünüz.
Sekizinci günde kırk yaşındaki berduş Billy’ye şöyle dedi: “Burası o kadar kötü değil. Ben her yerde rahat etmeyi bilirim.”
“Öyle mi?” dedi Billy.
Dokuzuncu günde berduş öldü. Oluyor işte.