Bilmukabele
@blmukabele
“Düşünmenin ölümcül hastalığı”
Öğretmen
429 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Ayfer Tunç’un okuduğum ilk kitabı, ilk öyküsüydü, beni derinden etkiledi. Yazarın kalemi, anlatımı ve hayatımızın içinden aldığı bu öykü; ilk sayfadan çekiyor içine insanı. Yüreğime dokunan hikaye sayısı azdır, Aziz Bey’in hikayesi bu sayıya eklendi. Sanki mahallemden biri, bir komşum, bir ahbap bir akrabaydı Aziz Bey. Belki de ta kendisiyim Aziz Bey’in... Geçiriyoruz bir şekilde tarihte nokta kadar yer kaplamayan yaşam süremizi. Geçireceğiz de bundan sonra; aynı şekilde yaşamın kısa olduğundan şikayet edip, her yeni gün de bir an önce akşam olmasını güneşin batmasını, günün bitmesini dileyerek... O her şeyin sonuna geldiğimizde de; içimizde ve arkamızda sadece bir yürek acısı bırakmayız umarım Aziz Bey gibi giderek...
Reklam
Denizle büyüdüm, denizde büyüdüm ben. Deniz ilericidir, çağdaştır, geliştirir, düzeltir, hüzünlendirir, düşündürür, sorgulatır. Denizin insanı olumlu anlamda değiştirdiğine inananlardanım ben. Sait Faik’in öykülerinde de hep deniz hep ada var... Onu okurken sanki onunla birlikte bir ada kahvesinde; kâh iki kadeh atıyor, kâh kahve içiyor, kâh tütünü içime çekiyor, denizi seyrediyorum. Bol bol düşünüyorum. Sait Faik de deniz gibi; geliştiriyor, değiştiriyor...
Not: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları’ndan çıkan eserlerinin kapak tasarımları ve iç baskısını
gerçekten çok beğeniyorum.
Yazarın ilk kitabı olan Muhtelif Evhamlar Kitabı’nı çok beğenerek okuduktan sonra ilk ve tek romanını da almaya karar verdim, seyahate çıkmam sebebiyle okuma sürecim sekteye uğrasa da kitap tam anlamıyla kopmaya izin vermiyor kendisinden... Doktor Mithat ve Murat Hoca ile rakı balık yaparken yüz yıl önce ölüme gönderilen Şevket Kemal Bey ile bir var olma savaşı içerisine düştüm. Yurdanur Hala’nın evinde kağıt ve ahşap kokusunu içime çekerek geçmiş ile gelecek arasında emek dolu bir yolculuğa çıktım. Aslında karakterlerin her birinin ayrı ayrı roman olabilecek yükte hikayeleri var. Yüz yıl arayla aynı küllüğe söndürülen iki ayrı sigara... Doktor Mithat ve Şevket Kemal Bey’in sigaraları... Sigaraya yeniden başlamamak için kendimi zor tuttuğum, büyük bir emeğin sonucu olan güçlü bir roman.
Hayatın içinden karakterler ve hayatın içinden seçilen konular, yazarın akıcı diliyle birleşince hiç sıkılmadan okuduğum bir öykü kitabı oldu. Öykülerin birkaçında kurduğu bağlantılar ile ters köşe yapması benim için kitabı daha etkileyici bir hale getirdi. Yazar için Haldun Taner Öykü Ödülü’nü alan bir ilk eser olma başarısını da göstermiş bu kitap. Öykü severlere öneririm.
Yazarın görece “ilkel” bir kabile reisinin ağzından anlattığı ya da aktardığı Avrupalı insanı ben daha geniş alıyorum. Avrupalı değil tam olarak biziz aslında, batılı, doğulu güneyli, kuzeyli...Kapitalizmin çarkı olan biz. Üretimden uzak, dünya kaynaklarını ve “biz”i sadece tüketen, kendimizi ve çevremizi yozlaştıran, mekanikleşen insan... Fazla düşünen, mutlu olamayan, mutlu edemeyen, huzur bulamayan dünyayı kendine dar eden insan. Aslında ölü olduğunun farkında olmadan “yaşayan” insan...Kabile reisinin birçok gerçeği metafiziksel sonuçlara bağlamasının dışında söylediklerinden fazlasıyla etkilendim ama tüm bunları hayatıma yansıtabileceğimden maalesef emin değilim. Ömrümüzün tarihte nokta kadar yer kaplamadığını bilmemize rağmen bu kısalığı büyük bir zindana çevirmekte oldukça başarılıyız.
