Ruhun Ölümsüzlüğü üzerine, etkileyici bir eserdi. Ruh çok farklı bir kavram. Her yere her kalıba uyuyor, uymuyor mu? Yani düşünüyorum da bu konudan her yere çıkabilirim ben. Ruhunu dahi sevdiğiniz insanları hayal edin. Eşiniz, aileniz, kadim dostlarınız...
Kitapta idama mahkum edilen Sokrates’in, ruhun ölümsüzlüğüne dair sonsuz inancına dair izlenimler, onun ölümü olumlu karşılaması huyuna değinilir ki bu hayran olunacak bir bakış açısı bana göre. Ruhun ölmeyeceğine ben de kalpten inanıyorum. Hesaplaşma zamanını bekliyorum. Nasılsa gelecek.
Napayım şuraya bir Ferdi Özbeğen bırakayım, ben anlatamıyorum o anlatsın:
youtube.com/watch?v=5bWd-gP...
Dikkatimi çekti böyle Sokrates’in Savunması ve Kriton kitapları birbirinin devamı gibiydi. Bu kitap böyle onların sonrasında mı yoksa aralarında mı kalıyor kararsız kaldım ama sanki birbirlerini tamamlar nitelikte. Gene Kara Kule serisinin akabinde çoğu kitabını o seriye bağlayan Stephen King romanı gibi geldi bana. Böyle benzetmeleri de ancak bu şekilde açıklayabiliyorum işte.
İyi okumalar dilerim..
·
118 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Platon'un eserleri genelde diyalog tarzında eserlerdir. Belli başlıklar altında incelenir. Savunma ve Kriton gençlik dönemi eserleridir bu eserlerde Platon tamamen hocası Sokrates'in etkisi altındadır. Phaidon ise olgunlaşma dönemine aittir. Bu eserde Platon kendi filozof kimliğini ortaya koymuştur önceki dönem eserlerinden farklı olarak. Kitapların birbirini tamamlar nitelikte olması felsefi konuların birbirinden bağımsız olmaması ile ilgili olabilir.