Hani Ümit'i okuyor olsaydım kesinlikle şaşırmazdım... Çünkü Ahmet Ümit demek sürprizlere her an her satırda hazır olmak demek, bilinmeyenlerle bilinmeyeni aramaya koyulmak demek. Ama açıkçası Livaneli'den beklemiyordum böyle bir olay örgüsü ve böyle bir son... Her satırıyla şaşırttı bizi...
Satırlar arasında ara ara Ayşe Kulin'le karşılaştık, tekrar Ahmet Ümit'le tanıştık hatta satırlar arasında Oğuz Atay'la da sohbet ettik diyebilirim... Hepsine kısa ve öz bir şekilde misafir olduk...
Duygusuz olmanın ne kadar güzel ve aynı zamanda ne kadar acı bir şey olduğunun bir kez daha farkına vardık...
Teşekkürler; müzik, edebiyat, kitap, şiir... kısacası bütün yönleriyle bize ışık olan ve bütün yönleriyle sevdiğimiz adam :
Zülfü Livaneli