Okurken içimin parçalandığı, bazı bölümlerine "vahşet" notu düştüğüm bi kitap oldu. Çocuklukta yaşanan travmaların ilerde nelere sebep olduğunu, daha da doğrusu çocuklukta ve yetişkinlikte "sorunlu" bi birey olmanın aslında çocukluğun ilk dönemlerinde yaşanan travmalardan kaynaklandığını baz alan bi eser. Edebi yönü tabi ki yok, dili de hatta bi tık ağır gibi, muhtemelen genel okuyucu kitlesi de psikoloji bilen ve okuyan insanlardır zaten. Bi öğretmen olarak en etkilendiğim kısım sonlara doğru verilen bi tavsiye oldu, "çok içine kapanık veya çok saldırgan bi çocukla bi öğretmenin sadece öğle yemeklerini beraber yemesi ve iletişim kurması bile çocuğun hayatını düzene sokabilir." Genel olarak problem çıkaran çocuklar ya yok sayılarak ya da disipline verilerek terbiye edilmeye çalışılır, "öğrenciyi kazanmak" çokça kullanılan bi kalıp olmasına rağmen aslında öğrenci çok da kazanılmaya çalışılmaz. Özeleştiri de bu aynı zamanda, kendime not olsun bu kısım; normal eğitim dönemine döndüğümüzde bu yaklaşımı benimseyeyim.
·
262 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.