Nâzım Hikmet'in otobiyografik romanı Yaşamak Güzel Şey Be Kardeşim; Nâzım Hikmet'in hayatını, dostlarını, mücadelesini kendi anlatımından okuma imkanı vermesi bakımından kıymetli. Edebi yönden de beğendiğim bir kitaptı, tavsiye ederim.
Kitapta sosyalist mücadelenin farklı dönemlerde, farklı yerlerdeki hikayesi anlatılıyor da denebilir (Ama esasen Türkiye'de Erken Cumhuriyet Dönemi'ndeki komünist-sosyalist mücadeleden bahsediliyor). Roman keyifli bir atmosfer zenginliği taşıyor, ortak olan ise ideolojik çerçeve ve tabii bütün hikayelerin Nâzım Hikmet'in hayatıyla ilişkili olması.
Nâzım Hikmet romanında şiirsel bir üslup kullanmış. Romanın pek çok yerinde estetik, şiirlerinde olduğu gibi yinelemelerle sağlanmış. Başlangıçta bu söyleyiş tarzının romana pek yakışmadığını düşündüm. Acaba Nâzım Hikmet bu romanı şiir şeklinde bir anı kitabı gibi yazsaymış daha mı güzel olurmuş -hem de anı türüne yeni bir soluk katarmış- diye düşündüm hatta. Sonra ilerledikçe bu şiirsel üslubu beğenmeye başladım.
Kurguya gelirsek incelemelerde gördüğüm kadarıyla pek çok okur kitabın zaman, mekan ve kişiler arasında ani geçişlerden oluşan kurgusunu zor bulmuş. Bence bu geçişler kitabı daha sürükleyici kılmış üstelik son bölümlerde heyecanı bayağı artırmış.
Romanla ilgili söylenecek çok şey var aslında fakat incelemenin çok uzun olmasını istemiyorum. Romanın dönemin siyasi ve sosyal ortamına ışık tutuyor olması, kitaptaki göndermeler (Mustafa Suphi, Lenin, Krupskaya...), otobiyografik unsurlar, etkili anlatım (bilhassa işkence bölümleri ve Anadolu kadınının anlatıldığı kısımlar çok etkileyiciydi bence), iç tahlillerin berraklığı... Kısaca okumaya değer bir kitap, tavsiye ederim.
·
263 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.