Herkesin kabul etmesi gerekir ki, bir yasa ahlâk yasası olarak geçerli olacaksa, yani bir yükümlülük nedeni olacaksa, mutlak zorunluluk taşımalıdır; ''yalan söylemiyeceksin'' buyruğunun, sırf insanlar için geçerli olduğu, diğer akıl sahibi varlıkların ise ona aldırış etmeleri gerekmediği düşünülmemelidir. Gerçekten ahlâk yasaları olan diğer bütün yasalarda da durum böyledir; dolayısıyla yükümlülük nedeni burada insanın doğal yapısında ya da içinde bulunduğu dünyanın koşullarında değil, a priori olarak doğrudan doğruya saf aklın kavramlarında aranmalıdır ve temelini sırf deneyin ilkelerinde bulan başka her buyurtu, hatta bir bakıma genel olan bir buyurtu, en küçük bir noktası - belki de yalnızca bir hareket nedeni bakımından- deneysel temellere dayanıyorsa, gerçi pratik kural adını alabilir, ama hiçbir zaman ona bir ahlâk yasası denemez.
Sayfa 4
·
126 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Tan
Gönderi Sahibi
Caner the CahilBender ✰ Hocam, Kant burada insana ek olarak 'diğer akıl sahibi varlıklar' ifadesini neden kullanma gereği duyuyor?Dünya dışı varlıkları kastediyor olabilir. Hatta Kant'ın düşüncesine göre merkürlüler budala, Satürnlüler ise üstün zeka sahibi varlıklardır.