Kitapta Yaşar Kemal mutlu ormanların eşsizliğini Meryemce karakteri ile dile getiriyor. İnsanları ise türküleriyle, sevgiyle muhabbetle öne çıkarıyor. Onun hikayesi, umutsuzluklarla dolu bir kurguda bile böyle berrak bir bakış açısı içeriyor. Şimdiki dünyada bulunan insanoğlu ise o muhabbeti çoktan bitirmiş, içerisindeki türküleri susturmuş ve mutlu ormanlarımızdaki bir ağacı bile yaşatmamaya yemin etmiş. Yaşar Kemal'in ve türlü insanin, hayvanın muhabbetle baktığı, benimse kitaplardan okuduğum o eşsiz ağacların, tekmil kuşların, som mavi çiçeklerin yandığını bilmek...Ah, ne yazık.