Babamın bir defasında söylediği bir şeyi hatırladım: “Portakal ağacı yetiştirmek için gübreleme yapar ve kazma darbeleriyle toprağı kazarım, ayrıca dalları da budarım. Böylece ağacın yükselmesini ve çiçek açmak için elverişli olmasını sağlarım. Ve ben bahçıvan, ne çiçeklerle ne de mutlulukla ilgilenmeden toprağa geri dönerim çünkü bir ağacın çiçek açması için öncelikle bir ağaç olması gerekir ve bir insanın da mutlu olması için öncelikle insan olması gerekir."