Bir eleştirmen, Oğuz Atay’ın kalemi için ‘zihine mikrofon koymak’ demişti.
O günden beri Oğuz Atay kitaplarının yazımını daha iyi anlatan bir cümle bulamadım kendi nazarımda.
Tıpkı Tutunamayanlar’da olduğu gibi üst kurgu ve bilinç akışı teknikleri kullanmış Oğuzcum Atay. Ve bu tekniklerin ustalıkla yazılması sayesinde kendimi Hikmet Benol’un zihnindeki oyunculardan biriymişim de köşede, artık rengi solmuş eski bir berjerin üzerinde oturup; Hikmet’in, Albay Hüsamettin Tambay’ın, Dul kadın Nurhayat Hanım’ın, sevgisiz Sevgi’nin, bilgesiz Bilge’nin tehlikeli oyunlarını izliyormuşum gibi hissettim.
Kitaptaki çoğu satır yorgun ama heyecanlı bir zihnin düşüncelerinin aynen yazımı gibiydi. Her bölümün sonunda okuduğum satırlardan cümleler aklımda kalmıyor; hepsi, tıpkı düşüncelerde olduğu gibi, zihnimden silinip gidiyordu. Ama silinmeyen ve kitap bitse de orada olan şey hislerdi. Ve çok uzun bir süre daha orada olacaklarına eminim.
Bazen Hikmet’i okuyormuşum gibi değil, yaşıyormuşum gibi geldi.
İşte, bana göre, Oğuz Atay tam da bu yüzden muhteşem bir yazardı.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.