"Kızlar satranç oynamaz." dan
"Oyun senindir." varan bir yolculuk.
Elizabeth Harmon 8 yaşında annesini kaybetmiş küçük bir kız çocuğuyken yetimhaneye verilir ve orada tanıştığı yaşlı bir adamın bir oyun oynadığını görür. Asık suratla oynanan bir oyun. Demem o ki asık suratlı olmanın sebebi düşünüyor olmak olabilir mi? Evet, her zaman düşünüyor olmak biraz kötü... İnsanlara bir de bu gözle bakın derim.
Satranç oynamak benim için hiç bir zaman bir zevk olmadı, her zaman kitap okumayı tercih ettim, küçükken de. Ama idare eder seviye de oynadım hep. İdare eder demek karşıdaki kişinin seni tek lokma olarak görmemesi. Bence yeter. Seven oynasın, herkes sevdiği şeyi yapsın. Şu kitabın altında tuhaf yorumlar görmem umarım, çünkü bu tip işler beni yoruyor. Çok dolu insanların beni okuduğum kitaplar için kınamasını tabi ki anlayış ile karşılıyorum.(!)
Kitap iyiydi. Net.
Adam demin açtığı piyonun yanına bir piyon daha sürdü, filin önündekini. Bunu sık yapıyordu. "Bu da şu şeylerden biri mi? Sicilya Savunması gibi mi?" diye sordu kız
"Açılış." Adam kafasını önünden kaldırmamıştı, gözü tahtadaydı.
"Yani?"
Adam omuz silkti. "Vezir Gambiti."
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.