"Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu."
Fyodor Dostoyevski'nin yayımlanan ilk kitabı olan 
İnsancıklar, yoksulluğun pençesinde kıvranan Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna'nın mektuplarından oluşuyor. Dostoyevski kitabında; aşkı, yoksulluğu, mutsuzluğu, ezilmeyi, hor görülmeyi, önyargıyı, utancı, cesaretsizliği, sonuna kadar hissettirerek anlatıyor. Okurken çoğu zaman kalbinizin ezildiğini hissettiriyor ve o insanlara acımadan edemiyorsunuz.
Varenka içinde bulundukları çıkmazı fark ederek "Mutsuzluk bulaşıcı bir hastalıktır. Mutsuz ile yoksulun birbirinden uzak durması lazım, birbirine bulaştırmamak için." diye yazıyor mektubun bir bölümünde.
Makar Devuşkin ise başka bir bölümde kör talihini şöyle sorguluyor: "Neden her şey böyle oluyor, iyi bir insan karanlıkta kalıyor, bir başkasına mutluluk kendiliğinden geliyor?"
Kitap mektuplardan oluşsa da asla 
Milena'ya Mektuplar gibi sıkmıyor. Anlatımı roman tadında ve akıcı bir şekilde ilerliyor.
Dostoyevski'nin henüz yirmi beş yaşındayken yayımlanan ilk eseri olan kitap, yayımlandığı dönem büyük heyecan yaratıyor. Yayımcı Nekrasov "Yeni Gogol doğdu" diyerek eseri eleştirmen Belinski'ye götüyor. Belinski ise "Gerçeği keşfetmiş ve bir sanatçı olarak ilan etmişsiniz, size bir yetenek verilmiş, yeteneğinizin değerini bilin ve emin olun, siz büyük bir yazar olacaksınız!" diyor. Dostoyevski'nin eserinde onun geleceğini görüyor ve haklı çıkıyor.
İnsancıklar, yazılmasının üzerinden yaklaşık 180 yıl sonra bile hala okunuyor. "En büyük, en dahi, en hatasız eleştirmen olan eleştirmen zamandır" diyor Belinski. Günümüzde hala okunan bu kitapla Dostoyevski o eleştirmenden de tam puan alıyor.
Dostoyevski'nin kalemiyle tanışmamış olanlara, hem kısa hem de yazarlığa başladığı kitap olduğu için ilk olarak İnsancıklar'ı okumalarını tavsiye ederim. Kitapla kalın.
Fyodor Dostoyevski'nin yayımlanan ilk kitabı olan İnsancıklar, yoksulluğun pençesinde kıvranan Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna'nın mektuplarından oluşuyor. Dostoyevski kitabında; aşkı, yoksulluğu, mutsuzluğu, ezilmeyi, hor görülmeyi, önyargıyı, utancı, cesaretsizliği, sonuna kadar hissettirerek anlatıyor. Okurken çoğu zaman kalbinizin ezildiğini hissettiriyor ve o insanlara acımadan edemiyorsunuz.
Varenka içinde bulundukları çıkmazı fark ederek "Mutsuzluk bulaşıcı bir hastalıktır. Mutsuz ile yoksulun birbirinden uzak durması lazım, birbirine bulaştırmamak için." diye yazıyor mektubun bir bölümünde.
Makar Devuşkin ise başka bir bölümde kör talihini şöyle sorguluyor: "Neden her şey böyle oluyor, iyi bir insan karanlıkta kalıyor, bir başkasına mutluluk kendiliğinden geliyor?"
Kitap mektuplardan oluşsa da asla Milena'ya Mektuplar gibi sıkmıyor. Anlatımı roman tadında ve akıcı bir şekilde ilerliyor.
Dostoyevski'nin henüz yirmi beş yaşındayken yayımlanan ilk eseri olan kitap, yayımlandığı dönem büyük heyecan yaratıyor. Yayımcı Nekrasov "Yeni Gogol doğdu" diyerek eseri eleştirmen Belinski'ye götüyor. Belinski ise "Gerçeği keşfetmiş ve bir sanatçı olarak ilan etmişsiniz, size bir yetenek verilmiş, yeteneğinizin değerini bilin ve emin olun, siz büyük bir yazar olacaksınız!" diyor. Dostoyevski'nin eserinde onun geleceğini görüyor ve haklı çıkıyor.
İnsancıklar, yazılmasının üzerinden yaklaşık 180 yıl sonra bile hala okunuyor. "En büyük, en dahi, en hatasız eleştirmen olan eleştirmen zamandır" diyor Belinski. Günümüzde hala okunan bu kitapla Dostoyevski o eleştirmenden de tam puan alıyor.
Dostoyevski'nin kalemiyle tanışmamış olanlara, hem kısa hem de yazarlığa başladığı kitap olduğu için ilk olarak İnsancıklar'ı okumalarını tavsiye ederim. Kitapla kalın.
·
2.075 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.