Dostoyevski bu ilk eserini yazarken daha 23 yaşındaydı.
Bu ilk eseri sanki ileride çıkacak büyük kitaplarının bir fragmanı mahiyetinde.
Çok iyi gözlem yapmış ve müthiş bir biçimde olan anlatımı ile etkilenmemek elde değil.
Mektuplaşma ile ilerleyen bir kitap ve ben romanlarda bunu çok okuyamayan, çok sevmeyen birisi olarak söylemeliyim ki beni hiç ama hiç sıkmadı. Aksine Makar Devuşkin'in cahil üslubu ara sıra tebessüm ettirdi.
Gerçekten tüm benliğiyle seven insanlar için kendinden vermenin ne kadar kolay, doğal ve neredeyse nefes almak kadar gerekli bir şey olduğunu görüyorsunuz eserde.
Kitaptaki diğer soğuk, umarsız, bencil insanlar aslında biz miyiz diye düşünmek lazım aslında. "Günlük hayatta gözümüzü kulağımızı tıkadığımız gerçekleri gözümüze gözümüze sokmuş dostoyevski."
Zavallı Devuşkin! Ahh ahh...
·
12,8bin Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
