ölülerimizi özledim,
söylesem suç olur mu?
saysam birer birer, ansam
adlarını, yaşlarını, sonlarını...
başlangıçlar bulunur mu?
anılar söz dinlemiyor, anılar
korkunun kol gezdiği
o yalnızlık saatlerinde
sıralı kirpik gibi diziliyorlar
gözlerimin çevresinde.
susmak.. tıkalı bacalarda
sıkışmış duman, göğsümün gizlisinde.
aklı yüreğinden utana utana
-yaşasa bile insan-
yaşamanın bir anlamı kalır mı?