Muhteşemliğe İnanmak-İnanmamak
.
Muhteşem bir macera yaşamakta olduklarına inanmayanların, o muhteşem macerayı taşıyacak güçleri de ne yazık ki olmuyor.
Öyle sessizce, hayatı değil de ölümü bekler gibi bakıyorlar.
Kendi hayatlarının suskun seyircisi onlar. (Sf.51)
Kendi hayatlarını kendi elleriyle efendilerine sunuyorlar, bu onlara hayatları için dövüşmekten daha kolay geliyor çünkü.(Sf.52)
.
··
95 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hayatını birinin ellerine sunmak çok sorun değil de, sorun olan kendine bir şey bırakmamak ve hayatına dair her şeyi/sorunu efendisinin halledeceğini düşünmek... Bir de verdiği hayatı geri alamamak, bir şekilde kendini efendisine kronik bir tarzda ebediyyen bağlamak! Ne fena!
Oysa -eğer gerekiyorsa- bağlanmaların bir amacı olmalıdır ve sonunda da hürlük olmalıdır. #146371245 Diye Düşündüm!
.
Hayatımız hali hazırda muhteşem olmasa da bence HER HAYAT muhteşemlik potansiyeline sahiptir. Bunu görmemiz de gerekmez ama barındırır bunu, barındırmalıdır. O halde kazmaya başla ve arın arın arın! Ama hepsinden de önce o potansiyele inan ve bunu kendine ifade et: “Muhteşem bir hayatım var!” Sonra yürü yürü yürü; içinde hem de dışında!
.
Hayatımızı birine Ya da birilerine teslim etme eşliğinde de yaşayabiliriz ama ama ama hiçbir teslimiyet kontrolsüz ve hayatımızın bütününü karşı tarafa bırakma vs şeklinde olmamalıdır. Allah, başkasına yaslanarak yaşa diye mi verdi bize bu hayatı. Annemizle babamızla yaşarken onlara yaslanırız ama yine de hayatımız bizim hayatımızdır, al ben seninim, demeyiz. Ve süreç de adım adım özgürleşmeyi içerir. Hiçbir tekil Ya da tüzel kişiye sanırım hayat boyu kendimizi teslim etmeyiz, onu kendimize hayat boyu efendi seçmeyiz. 🤔 Diye düşündüm!
Efendilerimize ve/veya esaretliklerimize... Hayat/ımız için içimizde veya dışımızda mücadele yürütmek daha zor mu bundan, böylesinden daha kolay mı bilmem ama çok çok çok daha onurlu olduğu kesin...