" Bir mektup falan yazsam sana
Kalbine mektup yazamıyor insan..."
Renklerinden hiç pişmanlık duymayan ruhunu ütüsüz ve buruşuk gezdiren siyah beyaz bir kadın...
Sevinince kalbinin raflarına rengârenk reçeller dizer, çokomel kağıtlarının yüreğinden dünyaya seslenirdi.
Bütün üzgün oluşlarının adını anne koymuştu.
Kuşlar yağmurda ıslanmasın diye küçük şemsiyeler yapmak isteyen şair bu sefer de görüyorum ki Pulbiber Mahallesinde Ah'lar Ağacına Grapon Kağıtları asmış.
Yer yer güldüğüm,düşündüğüm bazen de birçok dizesinde oturup dinlendiğim bir kitaptı benim için.
• Pul pul acılar
Gollere doymaz
Kalbimizde sancılar..
• Dokunsalar dağılırdı iyi pişmiş kurabiyeler gibi kalbimiz...
• Mahallemizde bütün talih kuşları kuş gribi olmuştu.
• Acı çekmeyi öğrendiğimde ismimi de öğrendim.
• Bazı geceler uyanıp sigara içiyorum karanlıkta. Odamdaki aynada yanıp sönen küçük kırmızı bir yıldızım.
• Bana artık büyü diyorlar.
Bütün renkleri mezun etmişler hayatlarından.
• Beklemek üzerine felsefe kitabıydık.
Aramızdan çok erken ayrıldın Didem Madak.
Beklemek üzerine kurulan hayatında bırakıp gitmemeliydin bizi mısraların ücra köşelerine...
·
328 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.