Nermin Yıldırım’ın gücü okuduğunuz kitabı gözünüzde canlandırmayı başabilmesi; kendinizi karakterin yerine koymayı başabilmesi ve karakterden kendinizde bişeyler bulmanız; o kadar inandırıcı; o kadar sahici ki; süslü cümleler kurmadan yapıyor bunu; Murakami tadı aldığım bir kitaptı Ev.
Çocukluğu acılarla doku evsiz, yurtsuz, anasız, babasız bir kızın, acılarla dolu bu hayatta büyümesi ve bu hayattan vazgeçip bir yolcuğa çıkma hikayesini anlatıyor kitap.
Seher’in Finisterna’ya yolculuğu değil sadece anlatılan; Seher’in büyümesinin hikayesi bu…
Bu hikayede annesi, babası, akrabaları, Kader, Yakup, Ogo, Şerbet ve Vesna var…
Seher hayattan vazgeçmiyor…
Hiçbir şey dünyanın sonu değil…
Dünyanın tek sonu ondan ve içindekilerden vazgeçmek…
Büyümek zor ve uzun…
Ve ne zorlukla karşılaşırsak karşılaşalım…
GEÇECEK…