Puan vermedi·480 syf.··
Beğendi
·2021 106. kitabı
·26 günde okudu
·Okunma: 19 Kasım 2021 12:52
Cesare Pavese’nin 1935’ten başlayıp 1950 yılına kadar yazdığı günlüklerin derlemesidir #yasamaugrası ve 1950’de bir otel odasında 21 uyku hapı içerek yaşamına son vermiştir. Bu intihar için sanki 15 yıl cesaret etmeyi beklemiş. Son yazdığı cümle “Tiksiniyorum bütün bunlardan.
Sözler değil. Eylem. Artık yazmayacağım.”
Hayatın acımasızlığı karşısında yaşamak için uğraş vermiş, bu uğraş sonucu edindigi tecrübelerini kağıda dökmüş. Yalnızlığını, (kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum) edebiyat birikimini, (hayatın saldırılarına karşı bir savunmadır edebiyat) şiirle sanat düşüncelerini, acı çekmeyi, kadınlara öfkesini; bu öfkeye rağmen hep sevmenin sevilmenin peşini bırakmadığını ama kaçınılmaz sonun hep O’nu bulduğu, terkediliş.(başkalarıyla kurduğumuz ilişkiler her zaman kendimizle kurduğumuz ilişkilerin bir yanılsamasıdır) Kadınlara da düşman değilmiş.
Kitap baştan sonra ölüm veya intihar düşünceleri barındırmıyor elbette. Öyle güzel söylemleri var ki yalnızlıktan dem vururken aslında yalnız olmadığını, her zaman yanında ya çocukluğu ya gençliğin bulunduğunu; acı çekmenin kendi hatası olduğunu söylerken, küçük bir yan ve bir şey öğretmeyen acının boşa çekildiğini söyler. Yaşamı ve insanları müthiş anlama veya anlayamama ve keşifleri var.
Hiçbir kitap için başucu kitabım demedim fakat bu eseri bitirdiğimden beri ara ara rastgele sayfalar açıp okumaya devam ediyorum. Şu an benzerlikleri olan #huzursuzlugunkitabı nı okuyorum ama kitabı bitirdikten sonra düşüncelerimi paylaşacağım.
Elbette #pavese yi anlamak için bu eseri de okumak gerekli. Hatta önce bu okunmalı.
Çapraz okuma yaparsanız sıkılmazsınız, benim 25 günü buldu okumam ama daha fazla sürede de okunabilir.
·
648 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.