Kadın ve erkek cinsinin birbirlerinin dikkatini dağıttıklarını düşünen iki çılgın bilim insanı, ailelerinden satın aldıkları toplam elli iki kız ve erkek bebeği birbirlerinden ve dünyanın geri kalanından izole bir şekilde yetiştirerek büyük bir deney yapmaya kalkışırlar. Onları gerçek dünyadan bihaber, salt matematikle, bilimle yetiştirecek; karşı cinsi yaşamlarından çıkararak büyük bir dikkat dağıtıcıyı da denklemden çıkarmış olacaklar ve dünyanın en büyük dehalarını yaratacaklardır.
Yıllar geçer. Çocuklar, bilhassa erkek çocukları, deney sahibi Richard'ın ısrarla "hassas yıllar" demeyi tercih ettiği ergenlik yıllarına girerler. Erkek çocuklarının bedenlerinde ve zihinlerinde ortaya çıkacak cinsellik emareleri Richard'ı endişelendirir. Ancak çok daha endişe verici şeyler vardır.
Çocuklar her şeyi sorgulamaya başlarlar.
Yaşadıkları Yurt binasının varoluş amacını, dünyaya neden ve nasıl geldiklerini, Yurt'un bahçesinin ötesinde ne olduğunu.
Gerçeği, kendi gerçekliklerini sorgulamaya başlarlar.
İşte tam da burada, kitabı okuyan siz de kendi gerçekliğinizi sorgulamaya başlarsınız. Zira hayatımız boyunca tanıdığımız her insan, okuduğumuz her kitap, öğrendiğimiz her yeni bilgi, oynadığımız her oyun tek bir gerçeği teyit eder nitelikteyse eğer; tüm o insanların, kitapların doğruyu söyleyip söylemediğini sorgulamak hiçbirimizin aklına gelmez. Tıpkı Alfabe Oğlanlarının ya da Harf Kızlarının aklına gelmemesi gibi. Tabii ergenlik yıllarına kadar.
Bu sorgulamalar, kitap ve sanat yoluyla cevap bulur.
-Spoiler-
Deney sahipleri Richard ve Marilyn her ne kadar acımasız birer megaloman olarak resmedilse de, o iki karakterle empati kurmaktan kendimi alamadım. İtiraf ediyorum, Richard'ın "Hayatımın bir başarısızlık abidesi olduğunu düşündüğüm için bu deneye kalkıştım." deyişi beni kahretti :( Marilyn, isyana kalkışan kızlar tarafından bıçaklanarak öldürülürken dahi on iki yaşındaki kızların yaşlarından beklenmeyecek kadar cesurca ve zekice bir isyan planı yapmaları karşısında deneyiyle gurur duymaktan kendini alamamıştı. Richard ve Marilyn'e katı bir "kötü" damgası yapıştırmaktan ziyade; hayatlarında, hayatlarını daha anlamlı ve katlanılabilir kılmaya yarayacak hiçbir şey bulunmayan iki insanın çaresizce anlam atfedecekleri bir şey aradıklarını ve o şeyin de bu deney olduğunu düşünmeyi tercih ederim.
Ancak onların bu deneyde çözmeye çalıştıkları şey, deney psikoloğunun deyişiyle, "kadının ve erkeğin yalnız çalışmaları için birbirlerine izin vermeleri halinde kolaylıkla önlenebilecek bir sorun"dur. Richard ve Marilyn, hayatlarının on iki yılını tam anlamıyla boşa harcarlar.
Kitabın sonundaki Teşekkür kısmında yazar(erkek), eğer eşinin(kadın) ona verdiği fikirler ve kitaba kattığı zenginlikler olmasaydı kitabın alacağı şekli düşündükçe dehşete düştüğünü söylüyor. Bu kısım beni gülümsetti, belli ki yazar düşüncelerini kitapta Warren karakterinin söylediği cümleyle temsil etmiş. "Çünkü kadınlar dikkat dağıtmazlar. İlham verirler."
·
203 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.