İnsanlığımı YitirirkenEdebiyat
Bu kitap hakkında ne diyeceğimi gerçekten bilmiyorum. Sanırım ilk defa bir kitaba inceleme yazmakta bu kadar zorlanıyorum. Kitabı yeni bitirdim ve sanki tüm kelimeler boğazımda diziliyor gibi...
Ana karakter Yozo'nun yaşadığı her bir acıyı, her bir iç çatışmayı o kadar derinlerimde hissettim ki. Topluma karşı olan korkusu, hata yapmaya karşı olan korkusu ve bunların sonucunda başlarda sürekli yazarın deyimiyle "şaklabanlık" yaptığı ama sonlara doğru gerçekten yaşadığını hissedemeyişi... Kitabı okurken üzerimde oluşturduğu hüznü anlatamam. Yozo'nun iç dünyası beni o kadar etkiledi ki. Yozo sürekli insanlığı sorgularken ben de onunla beraber sorguladım her şeyi. Yaptığı her şeyde kendini suçlu bulması, toplumun onu hep aptal yerine koyacağını düşünmesi, aslında insanlardan çok korktuğu halde sürekli onları güldürerek kendini kabul ettirme çabası... Yozo'nun her bir duygusunu hissettim ve her sayfada ona sıkıca sarılmak istedim.
Sonlara doğru Yozo tüm hayatını kaybettiğinde hiçbir gözyaşı dökmeden içten içe ağladım. Yozo kolay kolay ağlamazdı bu yüzden ben de bu kitabın sonunda ağlamak istemedim ama hissettikleri karşısında içimden bir parça koptuğunu hissettim. O insanlığını yitirdikçe ben de onunla beraber yitirdim. Kitabı bitirip gerçek hayata döndüğümdeyse Yozo'nun bahsettiği her bir gerçekle karşılaştım. O gerçekten insanlığını insanlar yüzünden yitirmişti...
Herkesin kesinlikle okuması gerektiğini düşünüyorum. Hüznün derinliklerine dalmak istiyorsanız Dazai bunun için bir başyapıt ortaya koymuş. Mükemmeldi...
·
123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.