Üstadım Necip Fazıl'ı mı yazayım 'Çile'yi mi anlatayım..?!
İkisine de gücüm yetmez benim, ne yazsam sönük kalır, tamamlayamam ama tamamlanırım bunun bilinciyle yazıyorum satırlarımı.
İncelemelerimi olabildiğince özün özü tutma niyetindeyim lâkin birkaç istisna yapabileceksem bunlardan biri 'Çile' için olmalı..
Yani şunu belirtmek isterim, hepsi en içten düşüncelerim, hissiyatlarımdır.
Çocukluğumda tanıştım 'Çile' ile, uzun yıllar okuduğum tek şiir kitabıydı, onu öyle çok sevdim, bağlandım ki ciddi söylüyorum -ve tüm o güzel şairleri tenzih ediyorum-, başka şiirler okursam büyük bir ayıba düşecekmişim hissini taşıdım, belki çocukluğun verdiği o masumiyetle, sahiplenmeyle..
Kitaplığımızda Çİle'nin olmasına da hamdettim, onu bir şekilde elime almış olmama da.
Her bir şiir ahenkle tablolar çizdi zihnimde, o iki satırlık olanlar belki en sevdiklerimdi, cüssesi küçük manası öyle ağır, öyle kendinden emin.
Üstad'ın tüm edebiyat dönemine şahitlik eder bu eseri, öncesini-sonrasını rahatlıkla ayırt edebilirsiniz, yani bir mefkûre yolculuğu bu ve evet o Necip Fazıl'ın -'Çile'si...
~İki kelimeyle; Başucu kitabımdır, 'Çile', hafızamda mutlaka olsun istediğim nice söz Üstad'ındır.. Rahmetle, özlemle bu satırlar dursun burda böyle..
Size bir de son şiirini bırakayım Üstad'ın, okumuş olanlar hatırlayacak, henüz tanışmamış olanlaraysa yetecek bu şiir; bir yerinden başlamak için.
Çünkü öyle temiz, öyle derin, öyle sonsuz satırlar ki bunlar.. Mutlaka okuyun, okutturun efendim..
Sevgiyle kalın okur kardeşim, keyifli okumalar...
Zehir*
Çocukken haftalar bana asırdı;
Derken saat oldu,derken saniye...
İlk düşünce, beni yokluk ısırdı;
Sonum yokluk olsa bu varlık niye?
Yokluk, sen de yoksun, bir var bir yoksun!
İnsanoğlu kendi varından yoksun...
Gelsin beni yokluk akrebi soksun!
Bir zehir ki, hayat özü fâniye..." *Mayıs/1983
··
16 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
