Monadlar, İnsan, Tanrı ve KainatFelsefe
Leibniz'in bütün felsefesini içine alan kitap
-Monad, evrenin yapıtaşı, en ufak parça, bölünmez ama birleştirilebilir, hepsi bir diğerinden farklı (çünkü eşit iki şey yoktur)
-Descartes'cilere eleştiri içeren bir kitap. (Skolastiğe çok bağlı kaldıklarını bu yüzden, farkına varılmayan algıları hiçe saydıklarını ve yalnız düşünen ruhların monad olduklarını, hayvan ruhların ve diğerlerinin etelekyalarının olmadığını savunmuşlardır).
-Bütün basit tözlere ve yaratılmış monadlara entelekya adı verilebilir (töz:cevher)
-Şimdi geçmişin devamı, geleceğe ise ebeddir. Tözün şimdiki hali geçmişin devam halidir, o halde algıda ancak başka bir algıdan gelebilir. Dolayısıyıla algılarımızda seçkin, özelliği olan yüksek çeşniden bir şey olmasaydı, hep şaşkınlık içinde olurduk.
-Yarın yine gündüz olacağına inanmak görgüldür (hayvanların sopaya şartlanıp korkması gibi) ancak insanlar "Tanrıyı bize bildiren zorunlu ve ilksiz gerçeklerin bilgisi" ile akıllı ruh(tin) ile donatılmıştır.
-Her şeyin son sebebinin zorunlu bir tözde bulunması gerekir, o töz içinde değişmelerin özel ayrılışları kaynakta olduğu gibi ancak yetkindir. Ve bu töz, özel ayrılıkların yeter sebebi olduğunda, bunlarda her yandan bağlı bulunduğunda, yalnız bir tanrı vardır ve bu tanrı yeter. (ikincisi olsa bağlar kopardı (bağlanmak için birincisine bağlı olmalıydı ve bu yine tek tanrı yapar))
-Az önceki silsileden, tanrı hem apriori hem de apostioridir.
-Monadlar, tanrı paydaşlarında bağlıdır, bu da her monadın evrenin bir aynası olmasını sağlar
-Hipocrates "Her şey birbirne bağlıdır" derdi ancak bir ruh kendinde ancak açık seçik olarak bulunanı okuyabilir, bütün kurumlarını birdenbire açamaz, çünkü bunlar sonsuza kadar gider.
-Evrenin düzenini biraz anlayabilseyik, onun, en bilge insanların istediklerini kat kat getirdiğini onu olduğundan daha iyi kılmanın imkanı olmadığını görürdük (hepimiz için genel olduğu gibi ayrı ayrı hepimiz için de)
111 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.