Uçuş Denemeleri'ne Bir Bakış1000Kitap
Uzun bir yolculuğa çıkmıştım, uzun ve kurak ve bir yolculuğa. Günler sonra yolum bir çeşmeye uğramıştı. Suyun ne demek olduğunu o an öğrenircesine kana kana içmiştim. Ne yaptıysam ayrılamamıştım o çeşmenin başından.
Fakat ayrılmalıydım
başka bir çeşmenin varlığını umut ederek…
Uçuş Denemeleri benim için, üstte söylediğim üzere bir durak yeri gibiydi, bir tür “Susanmışlık Eseri” gibi…
İbrahim Tenekeci'yi uzun bir vakittir hayranlıkla birlikte gıpta ederek takip ediyordum fakat bir eserini okumaya fırsatım olmamıştı. Bu daha çok kendisini, ilk olarak şiirleriyle tanımamdan kaynaklı olsa gerek. Bu eserle birlikte de anlıyorum ki yine bir ‘geç kalınmışlık’ edinmişim kendime.
Eserde İbrahim tenekecinin kısa olmasına karşılık bir o kadar uzun ve manidar yazıları yer alıyor. Yazılanlar tam olarak hayatın içinden; bizden. Kafamızı kaldırınca gördüğümüz kuştan, üstümüzdeki gökkubbeden, kapımızın önündeki kediden, her gün önünden geçtiğimiz simitçiden, üst kat komşumuz Ayşe Teyzeden, uçurtması kopmuş çocuktan, özlemekten, yeşermekten, ölmekten…
Fakat yazar öyle bir kaleme almış, öyle bir yerden bakmış ki bütün bunlara, insanın içini ısıtan, sebepsizce tebessüm etmesine sağlayan, sıradanmış gibi gözüken bir şeye bizi bir gün boyunca hayret ederek gezdiren yazılar/denemeler çıkmış ortaya. Ya da benim deyişimle yazılanlar, uzun bir yolculukta karşımıza çıkan bir çeşme sunmuş bize.
Son olarak pek manidar bulduğum ufak bir bölümü izninizle iliştirmek istiyorum buraya:
“Dışarıda kar yağıyor. İçerisi neredeyse bomboş. 'Rabbim sen olmasan / kimin aklına gelirim ben'i çoğaltmaya çalışırken; bir kedi geldi, boş boş bana baktı.
'Buyur' dedim, 'buyur ki kendimi bir şey sanayım...”
Ve şimdi ben ayrılıyorum bu çeşmenin başından
Bir gün kesinkes geri döneceğimi bilerek…
Uçuş Denemeleri benim için, üstte söylediğim üzere bir durak yeri gibiydi, bir tür “Susanmışlık Eseri” gibi…
İbrahim Tenekeci'yi uzun bir vakittir hayranlıkla birlikte gıpta ederek takip ediyordum fakat bir eserini okumaya fırsatım olmamıştı. Bu daha çok kendisini, ilk olarak şiirleriyle tanımamdan kaynaklı olsa gerek. Bu eserle birlikte de anlıyorum ki yine bir ‘geç kalınmışlık’ edinmişim kendime.
Eserde İbrahim tenekecinin kısa olmasına karşılık bir o kadar uzun ve manidar yazıları yer alıyor. Yazılanlar tam olarak hayatın içinden; bizden. Kafamızı kaldırınca gördüğümüz kuştan, üstümüzdeki gökkubbeden, kapımızın önündeki kediden, her gün önünden geçtiğimiz simitçiden, üst kat komşumuz Ayşe Teyzeden, uçurtması kopmuş çocuktan, özlemekten, yeşermekten, ölmekten…
Fakat yazar öyle bir kaleme almış, öyle bir yerden bakmış ki bütün bunlara, insanın içini ısıtan, sebepsizce tebessüm etmesine sağlayan, sıradanmış gibi gözüken bir şeye bizi bir gün boyunca hayret ederek gezdiren yazılar/denemeler çıkmış ortaya. Ya da benim deyişimle yazılanlar, uzun bir yolculukta karşımıza çıkan bir çeşme sunmuş bize.
Son olarak pek manidar bulduğum ufak bir bölümü izninizle iliştirmek istiyorum buraya:
“Dışarıda kar yağıyor. İçerisi neredeyse bomboş. 'Rabbim sen olmasan / kimin aklına gelirim ben'i çoğaltmaya çalışırken; bir kedi geldi, boş boş bana baktı.
'Buyur' dedim, 'buyur ki kendimi bir şey sanayım...”
Ve şimdi ben ayrılıyorum bu çeşmenin başından
Bir gün kesinkes geri döneceğimi bilerek…··
554 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.