Ne güzel kitaptın sen öyle. Ahmet Hamdi'yi tanıdığım kitap diyebilirim. Bir gece uyurken ezan sesiyle uyanmıştım aklımdan Ahmet Hamdi'nin Bursa'da zaman şiirinin geçtiğini hatırlıyorum. Uykum kaçtı, kalkıp bilgisayara girdim. Gördüğüm ilk şey o gün Ahmet Hamdi'nin ölüm yıl dönümü olduğuydu. Koşarak kitaplığıma gittim. Bu roman vardı orada da. Dedem ilk basımını almıştı o ölünce de kitaplığı bana kalmıştı arkadaşlarım 'sıkıcı/zor okunuyor' dediler diye ertelemiştim okumayı. Saatlerce elimden düşüremedim. Duygusal yoğunluktan boğuluyordum, betimlemeleri Osmanlıca'yı anlamıyordum ama orada bana dair bir sürü şey vardı. Buraya kitabın kendisiyle ilgili hiçbir şey yazmayacağım çünkü Ahmet Hamdi benim benden 100 yaş büyük arkadaşım, hocam, yolbaşçım. Ne zaman kendimi çaresiz hissetsem, yalnız hissetsem dostumun satırlarına kaçarım. Çünkü bilirim ki ne olursa olsun o beni kabul eder, anlar, teselli eder. Ahmet Hamdi TanpınarHuzur