Boşluğu, sonu, hiçliği, hep liği anlatan, mutsuz ama tempolu bir İran şarkısı dinlemiş gibiyim. Nakaratları yine yine yeniden öne çıkıyor Kör Baykuş şarkısının.Dejavu yaşanıyor ardarda...
İran edebiyatı ve edebiyatta sembolizm örneği ile ilk karşılaşmam.Sonuç:gerçekten etkilendim. E biraz da, şaşkınlık ve baş dönmesi. Ayrıca, yazar, kitabındaki kendinden geçmiş yarı baygın ruh halini iliklerime kadar yaşattı. Bu kadar hayali, gerçeküstü şeyler nasıl yaşıyormuşum gibi gerçek aktarılabilir? Hayran kaldım. Başından sonuna kadar negatif bir kitap, ama hissettirdiği farkındalıkla pozitif duygular uyandırıyor.