Önümde Şükrü Erbaş kitabı varsa öyle alelade biçimde açmam kapağını. Şükrü Erbaş benim için yazamadıklarımdır. Bazı hisleri yaşar ama yazmayı beceremem. Şairler iyi ki varlar!
Bu kez elimde yemyeşil bir kapakla duruyor Erbaş, en sevdiğim renkle. Her şeyden habersiz kitabı açışımda beni eşi Hatice Erbaş karşılıyor, “Babanız içerde şiir yazıyor diye çocuklarımı sessiz ağlattım ben.” Diyerek. Sayfaya bir süre takılı kalıyorum. Bir dizenin ya da bir sözün beni böyle kilitlemesine bayılıyorum! Sonralarda anladım ki bu kitap Hatice hanımın gökyüzünde kuş oluşu üzerine yazılmış, Şükrü Erbaş biriciğini toprağın altında bırakmak zorunda kalmış. Kitap Şükrü Erbaş’ın naif dizeleriyle dolu olsa da anlatınca anlaşılmayacak kadar kutsal bir eser. “Sevmenin dünyayı sevmek olduğunu senden öğrendim” diyor şair, zaten değil midir ki her aşk dünya nüfusunu ikiye düşüren. “Biz” den ibaret kılan.
Ölüm ve hasret iliklerime kadar işliyor kitapta. Ama boğmuyor. Ölüm temalı çok kitap okudum, hepsinde kasvet ve sıkıntıyla dolup yarıda kestim. Ama bu kitap gerçekten bir ağıt gibi… Hafif, hüzünlü ve ölenin ardından gözyaşı döken biri kadar savunmasız… Kitap boyunca Erbaş’ın dizelerinin inceliği altında ezilip aşkın sonsuz haline şahit oluyoruz.
“Neden kimse sana benzemiyor Hatice” diyerek altını çizerken sayısız duyguya hapsediyor beni. Ölümün sanıldığından daha yorgun bir his olduğunu anlıyorum. Geri gelmeyecek olanı, yerine konulmayacak oluşunu ve daha birçok şeyi.
Nazlı Yaren Atabey
soylentidergi.com/yasiyoruz-sessi...
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.