Son AdaEdebiyat
Ömer Zülfü Livaneli...Son Ada...
Herhangi bir yerde unutulmuş o odanın kambur, sakat, sessiz çocuğu oldum ben. Kurtarılması zorunlu olan her canlının ölüm çığlığını haykırdı gözyaşlarım. O başkanın Ada'ya geldiği gün yediğim acımasız tekmeyi bile unuttum ben. Senin sevgilinin gözyaşlarına silemediğin günü unutmadım ama. Gördüm seni, duygularını duydu minik yüreğim. Ben silmek istedim o gözyaşlarını... Çamurluydu ellerim. Korkuyordun... Biliyordum ki seven kalp korkuyu yanında taşırdı. El değmesin sevdiğine diye susuyordun.
Özledim... Şarkılarınızı... Herhangi bir zamanda, özgür kahkahalarınızın ardından gelen şarkılarınızı. Haa... Bir de ağaçlı tünelin serinliğini özledim.
Bir şey takıldı aklıma. Birlikte uçmayı öğrettiğimiz o iki yavru martı gülüyor mudur hala?
.......Sakat Çocuktan, Kitabın Anlatıcısına.....
.
.
#ilkaycabiryorum
.
#kitap #kitapyorum #kitapyorumu #tavsiyekitap #okuduklarım #sonada #ömerzülfülivaneli #livaneli
·
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.