Emekli bir öğretmen olan Anselma, yalnızlığı iliklerine kadar hisseden yaşlı bir kadındır. Çocuklarıyla kurduğu tek iletişim, yaptıkları telefon konuşmalarıdır. Tabi buna iletişim denirse... Kocasını yıllar önce kaybetmiş olan Anselma, çocuklarının da ilgisizliği sebebiyle kendini ve kalbini herkese kapatmış, monoton ve ruhsuz bir hayat yaşamaktadır.
Çöp atmaya çıktığı bir akşam çöp kutusundan gelen hışırtılar duyar. Merakına yenik düşüp çöp poşetini açtığında hayatının tüm renklerini ona geri verecek olan canlıyla karşılaşır: Bir papağanla.
Ona Luisito ismini verir ve artık tüm hayatı, amacı bu papağan olmuştur. Bu minik canlı, Anselma’nın kalbindeki buzları eritir. Luisito sayesinde yeniden doğan yalnız ve yaşlı Anselma, monoton günleri artık geride bırakır. Hatta eski arkadaşlarına ulaşıp bir parti bile verir. Tabi mutlu günleri gölgelemek üzere bekleyen kara bulutlar Luisito ve Anselma için de gelir ve onları acı veren bazı durumlara sürükler.
İnsan ilişkilerine dair oldukça öğretici bir kitap olduğunu düşünüyorum. Yalnızlık ve ilgisizliğin bir insan için ne kadar acı verici olabileceğini Anselma’nın hikayesinde görüyoruz. Ancak sevgi, bütün olumsuzlukların, umutsuzlukların üstesinden gelebiliyor. Sevgi tüm insanlığa iyi gelen güçlü bir ilaç.
Her zaman sevgiyle kalmanız dileğiyle...
·
243 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.