"İşte size inanması zor bir hikâye. Ama doğru. Hem acı dolu, hem yorucu. On iki kişilik bir aile. Topraklarından atılırlar. Araba yok, sermaye yok. Hurda parçalardan bir araç yapıp içine neleri var, neleri yoksa yüklerler. Onu 66'nın çizgisinde Kaliforniya'ya sürerler.
Yolun sonunda, vardıklarında çoğalmayı umarken eksilirler. Varmak, bir yere konmak hayat gayeleri haline gelir. Tek istedikleri kimseye yük olmadan yaşayıp gitmektir. Gittikleri yerde hor görülüp ezilirler. Türlü hakaretlere maruz kalırlar. Emekleri çiğnenir. Açlıkla sınanırlar. Aç insanların gözlerinde giderek büyüyen bir gazap oluşur. Ruhlarında yumru yumru gazap üzümleri oluşur, büyür, ağırlaşır ve bağbozumuna hazırlanır."
Yaşar Kemal İnce Memed'de diyor ya hani; "İnsanın içindeki adalet duygusunu köreltirsek, insanın insana saygısı kalmaz. İnsanın insana itimadı, hürmeti kalmayınca da bir yerde insanlık çok şey kaybeder, hayat çirkinleşir." Gazap Üzümlerinde de bunu görmek oldukça mümkün. Büyük çiftlik sahipleri, işçi ailelerini ezdikçe eziyor, emeklerini sömürdükçe sömürüyorlar. İnsanlar evlerini, yurtlarını bırakıp göçe mecbur hale geliyorlar. Gitmek, yola çıkmak, bir yere varmak dertlerine derman olacak mı emin değiller. Tek bildikleri; kalırlarsa açlık kapıya dayanacak. Bu durumda da sonu meçhul de olsa gitmek cazipleşiyor.
Kitapta Anne karakterinin önünde saygıyla eğilirim. Tüm olumsuz şartlara rağmen aileyi birarada tutma çabası takdire şayandı. Bağları sağlam olan ailelerin kökleri anneden beslenir bence. Tom... annesinin dayanağı. Kitabın sonunda ne yaptığını, ona ne olduğunu merak ettiğim karakter. Kitabın sonu demişken o da ayrı bir sarsıcı olay. Bundan sonra her üzüm yediğimde aklıma Kaliforniya'da yiyeceği üzümleri hayal ederek yola çıkan Dede gelecek. Etkisinde kalmamak mümkün değil kitabın. Keyifli okumalar.
Gazap Üzümleri 
John Steinbeck
Gazap Üzümleri John Steinbeck
·
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.