her okur için, bir noktada “favori” yazarının kim olduğunu anladığı bir an olur. bu, bir kitap veya sadece bir alıntıyla bile olabilir.
belki okuduğunuz şeyin edebi değerini çok yüksek bulduğunuz için, belki yazılanlarla çok özdeşleştiğiniz için, belki de size hissettirdiği şeyler için… nasıl olursa olsun, o an hepimiz için geliyor. ve benim için de, sırça fanus’u aldığımda geldi.
kitabı ilk aldığımda, sylvia plath’e dair az da olsa tanıyan birinin sahip olduğu kadar şey biliyordum: karbon monoksit zehirlenmesinden ölmek adına kafasını gazlı bir fırına sokarak intihar etmişti.
her on senede bir intihar girişiminde bulunan plath’in, otuz yaşında tekrar intihar girişiminde bulunması ve bu sefer başarılı olması onun bir noktada kaçınılmaz sonuydu. kendisi de lady lazarus şiirinde “i have done it again, one year in every ten.” dizesi ile intihar sürecini kısaca özetliyor.
sırça fanus, amerika’nın ilk feminist romanı olarak kabul ediliyor. plath’in eril dünyada bir kadın ve bir anneden önce, bir insan olarak varlık gösterme çabasının yoruculuğu kitaba da yansıyor.
kitapta ana karakter esther greenwood’un; üniversite yıllarına, kimlik arayışına, eril düzen ve erkekler ile olan ilişkilerine, intihar girişimlerine ve mental çöküşüne eşlik ediyoruz. senelerce manik depresif bozukluk ile mücadele eden plath, yarı otobiyografik sayılan “sırça fanus” kitabının başlığı ile de sürekli hissettiği kapana kısılmışlık duygusunu metafor olarak kullanıyor.
delilik hakkında en mantıklı şekilde nasıl yazılacağını bilişine, ifade edilemeyecek şeyleri ifade ediş şekline ve korkusuz diline hayranlık duyduğum sylvia plath’i tanımak için sırça fanusu mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum.
okuyacak olanların en az benim kadar sevmeleri dileğiyle!
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.